Van burn-out naar gastroparese en een leeg batterijtje...


Afgelopen weekend deed ik een wandeling en take-out coffee met de mama van 1 van de vriendjes van mijn zoon.
Toen we bij de koffiezaak kwamen ging het erover dat ik enkel plantaardige melk mag, en nee ook geen sojamelk, in het kader van mijn huidig FODMAP-dieet.
“Amaai, zo beperkend, dan stop je daar toch gewoon mee” zei mijn vriendin, ongetwijfeld goed bedoeld.  Maar ik volg dit dieet met de voorname reden om hopelijk mijn gezondheid te verbeteren, helemaal niet om af te vallen.
Het woord “dieet” is hier duidelijk niet op zijn plaats en ze kent me natuurlijk onvoldoende.

2 jaar geleden was ik slechts een schim van mezelf.
Van de ene maagontsteking sukkelde ik in de andere, ik voelde me moedeloos en stevende af op burn-out II.
Toen men uiteindelijk kon vaststellen dat mijn maag extreem traag werkte (gastroparese) sukkelde ik van de ene behandeling in de andere.
Vele onderzoeken en verschillende try-outs van medicatie later 'eindigde' ik op de spoed van het UZ Leuven wegens extreme ondervoeding. Ik kreeg gewoon letterlijk geen hap meer door mijn keel. Bang voor de pijn, bang voor de misselijkheid, me uren slecht voelen na het eten van een beetje vast of zelfs vloeibaar voedsel.
Het resultaat van teveel stress, prikkels, burn-out, depressie??? In Leuven was het de eerste keer dat ze de term 'functionele dyspepsie' lieten vallen, en mijn klachten als 'zenuw-gerelateerd' benoemden.  Ik kreeg antidepressiva voorgeschreven, een weekje ziekenhuis en daarna sondevoeding voor een 8-tal weken.
Het begin van een lange weg, waar ik elke dag aan timmer...

Sindsdien is het FODMAP-dieet al de 2e studie waaraan ik deel neem om te zien of het mijn klachten kan verbeteren en of ze iets medisch kunnen linken aan de vertraagde werking van mijn maag. De eerste was i.v.m. probiotica.
De antidepressiva helpen wel een beetje, meer dan andere behandelingen ooit gedaan hebben.  Maar ik nam ook heel wat in gewicht toe (in het begin mocht dat zeker wel), mijn emoties worden afgevlakt en ik word er heel erg moe van.  Dus ik wil liever een oplossing op lange termijn en me terug echt goed voelen.
Voorlopig heb ik de diagnose “functionele dyspepsie”, wat concreet wil zeggen dat ze een maagprobleem erkennen maar niet weten vanwaar het komt en dus weinig voor me kunnen betekenen op medisch vlak.

Ik begrijp meer en meer dat de weg naar volledig herstel nog lang is, en misschien blijft het wel hoe het is… al doe ik er alles aan om dat te kunnen veranderen, misschien probeer ik wel té hard.  
Soms voel ik me ook zo machteloos en zwak als ik hier of daar weer een ‘challenge’ zie opdoemen of ‘de tip’ om je terug energiek te voelen, want niets lijkt me écht te helpen.  Er is niets wat ik liever zou willen… maar het is zó simpel allemaal niet.
Het is echt een proces van aanvaarden, de controle loslaten en toch willen vechten en dan toch accepteren.

Dus schrijf ik dit hier neer, voor jou, die ook struggled op deze of op een andere manier.
Diegene die zich soms ook onbegrepen voelt door mensen die het hele verhaal niet kennen.
Jij, die ook gewoon energiek en happy door het leven wil gaan.

Ik snap je <3


Laat een reactie achter